زین شامگاه غربت و غمگین دلم گرفت

آن افتاب و دیده رخشانم آرزوست

از بسکه دل پریشم و با ناله ها فرین

آری! گذر بکوه و بیابانم آرزوست

دل تنگ گشته ام دگر از ساز و نغمه ها

آن سوز و ساز نغمه چوپانم آرزوست

زین کشور غریب کجا رخت خود برم

دیدار آشیانه و یرانم آرزوست

من  پر شکسته بلبل ، افتاده ی اسیر

فصل بهار و نغمه و الحانم آرزوست

تا چند غم نویسم و اندوه و اضطراب

دلکش سرود نغز بدیوانم آرزوست

کاین چنین مست و دُرافشا آمدی

آمدی جانبخش و روح افزای من

با مراد و مهر همراه آمدی

شادمان گردد تن تنهای من

ای صبا خوب و دل ارا امدی

ازوطن با خود پیام آورده ای؟

یا مگر تنهای تنها آمدی؟